kourosh sehati

پنج فعال سابق دانشجویی خواستار شناسایی عاملان و آمران سرکوب دانشجویان در وقایع ۱۸ تیر تهران شدند

با گذشت ۹ سال از سرکوب گسترده حرکت دانشجویی ۱۸ تیرماه ۱۳۷۸ و تداوم سرکوب فعالیت های دانشجویی، فعالیت های دانشجویی همچنان در مسیر آزادی، دمکراسی و برابری خواهی تداوم می یابد. جنبش ۱۸ تیر ۷۸ که نقطه عطفی در تاریخ مبارزات دانشجویی محسوب می شود، علارغم مواجه شدن با سرکوب گسترده، به الگو و نمادی برای مبارزات دانشجویی تبدیل شده و خواست عوامل سرکوب را با شکست مواه ساخته است. چرا که ۱۸تیر موج های رو به گسترش ساختار شکنی در نظام سیاسی حاکم را که دانشجویان در صف اول آن بودند را به راه انداخت و مقاومت حاکمیت در برابر این امواج پرخروش به ثمر نخواهد نشست. اگرچه، جنبش نوین دانشجویی با هزینه های زیادی روبرو شد، بسیاری روانه زندان ها شدند، تحت شکنجه قرار گرفتند، تعدادی به زندان های طولانی مدت حکوم شدند، نزدیک ده تن از دانشجویان کشته شده و صد ها دانشجوی دیگر به شدت زخمی شدند.

در حال حاضر، بهروز جاوید تهرانی، که از دستگیرشدگان حوادث کوی دانشگاه است، همچنان در زندان به سر می برد، دادخواهی خانواده های عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی و دیگر لاله های پرپر شده جنبش دانشجویی ۱۸ تیر به سرانجامی نرسیده است، همچنان عاملان و آمران حمله به کوی دانشگاه تهران و نیز دانشگاه تبریز مورد محاکمه قرار نگرفته اند و یکی از متهمان اصلی آن، سردار فرهاد نظری، فرمانده سابق پلیس تهران، با حمایت نهادهای حکومتی به اعاده حیثیت از خود پرداخته است.

از این رو، ما امضا کنندگان این بیانیه، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره جانباختگان جنبش دانشجویی؛ خواستار برگزاری دادگاه علنی و عادلانه برای شناسایی عاملان و آمران سرکوب دانشجویان در جریان وقایع ۱۸ تیرماه تهران و ۲۰ تیرماه تبریز هستیم. به باور ما، رسیدگی عادلانه به پرونده کوی دانشگاه تهران و دانشگاه تبریز موجب خواهد شد تا دست های پنهان و پشت پرده وقایع چند روز در تیرماه ۱۳۷۸ آشکار شود.

ما، همچنین از تظاهرات ایرانیان در داخل و خارج از کشور حمایت کرده و برگزاری گردهمایی های مسالمت آمیز را حق دانشجویان در سالگرد ۱۸ تیرماه دانسته و جمهوری اسلامی ایران را از برخورد با دانشجویان بر حذر می داریم.

احمد باطبی
کوروش صحتی
منوچهر محمدی
حسن زارع زاده اردشیر
اکبر عطری

درخواست جمعی از زندانیان سیاسی و فعالان دانشجویی سابق از ارژنگ داوودی برای پایان اعتصاب غذا

جناب آقای ارژنگ داوودی
نزدیک به 70 روز است که در اعتراض به عدم رسیدگی به خواسته های بر حقتان، اعتصاب غذا کرده اید. رطب خورده کی منع رطب کند
ما هم برای اعاده ی خواسته های بر حق خود و هموطنان شجاعمان همانند واکنش دلیرانه ی شما، پیش از این دست به اعتصاب غذا زده ایم.
از آنجایی که ما برخلاف حاکمان کشورمان به زندگی، پویایی و نشاط و سازندگی اعتقاد داریم، بنابراین شدیدا با به خطر افتادن جان شما مخالفیم و مسئولیت چنین وضعیت خطیری که به دلیل نابخردی حاکمان بر شما تحمیل شده را برعهده ی حکومت می دانیم.
لذا با سربلندی وآگاهی از اینکه خواسته های شما بر حق است، و از آنجا که حضور شما برای ادامه راه مبارزه علیه استبداد لازم و تاثیرگذار است، از شما می خواهیم که به اعتصاب غذای خود پایان دهید.

جمعی از زندانیان سیاسی و فعالان دانشجویی سابق

1.علی عالم زاده
2.علی افشاری
3.اکبرعطری
4.دکتر علیرضا اشرف پور
5.دکتر حمیدعلیزاده
6.احمد باطبی
7.بهزاد پیله ور
8. کیانوش سنجری
9. کوروش صحتی
10. دکتر فرزاد حمیدی
11. وحید شکوهی نیا
12. محمد حسین جعفری
13. دکتر محمد حسن طالبی
14. منوچهر محمدی
15. غلامرضا مهاجری نژاد

16. ابراهیم مرادی

کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر

نامه تعدادي از زندانيان سابق و فعالان جنبش دانشجويي به شهردار شهر رم

جناب آقاي جياني آلمانو ؛ شهردار محترم شهر رم

چندي پيش و همزمان با حضور آقاي محمود احمدي نژاد ؛ رئيس جمهوري اسلامي ايران در ايتاليا ، آقاي آنتونيو پوليتو ؛ سردبير محترم روزنامه ايل رفورميستها پيشنهاد کردند که نام خيابان ويا نومنتانا در رم که سفارت جمهوري اسلامي ايران در آ ن قرار دارد بنام يکي از فعالان جنبش دانشجويي ايران ( آقاي علي نيکو نسبتي ) تغيير داده شود.در پي آن دفتر تحکيم وحدت ( يک تشکل دانشجويي آزاديخواه در ايران) که آقاي نيکو نسبتي هم عضو آن تشکل دانشجويي مي باشد ، اعلام کرد که شايسته است نام 18 تير که نماينگر مبارزات دانشجويان ايراني براي تحقق آزادي ، دموکراسي و صلح است و در آن روز ( 9 جولاي 1999) نيروهاي پليس و شبه نظامي وابسته به حکومت جمهوري اسلامي به دانشجويان معترض در کوي دانشگاه تهران حمله ور شدند ، گزينه بهتري براي اين نام گذاري خواهد بود.جناب آقاي آلمانوبي شک مبارزات دانشجويي در ايران به حمايتهاي بين المللي نيازمند است.همانگونه که چندي پيش دانشجويان ايتاليايي با راه اندازي تطاهراتي گسترده ، حمايت خود را از همتايان ايراني اشان که بسياري از آنان با احکام زندان و ممانعت از تحصيل مواجه شده و برخي نيز ناچار به ترک سرزمينشان شده اند ، اعلام کردند .در همين راستا ، ما جمعي از فعالان دانشجويي و زندانيان سياسي پيشين ايران ضمن اعلام حمايت از اين پيشنهاد دفتر تحکيم وحدت و تجليل از تمامي دانشجوياني که هم اکنون در زندان بسر مي برند و ياد آوري مبارزات دوستان دانشجويمان ، عزت ابراهيم نژاد و اکبر محمدي که جان خود را در راه آزادي ايران فدا کردند ، از شما در خواست داريم که با اين پيشنهاد موافقت نمائيد.

دکتر رضا اشرفپور- علي افشاري- احمد باطبي - بهزاد پيله ور - محمد حسين جعفري - دکتر فرزاد حميدي - کيوان رفيعي - حسن زارع زاده اردشير- کيانوش سنجري - وحيد شکوهي نيا - کوروش صحتي - دکتر محمد حسن طالبي - علي عالم زا ده - اکبر عطري- دکتر حميد عليزاده - دکتر مهرداد ما جدي - منوچهر محمدي - غلامرضا مهاجري نژاد

فراخوان خانواده و جمعي از دوستان شهيد اكبر محمدي

فراخوان خانواده و جمعي از دوستان شهيد اكبر محمدي

ملت قهرمان ايران
مراسم يادبود عزيز از دست رفته مان اكبر محمدي با شركت دوستانش در سازمان ادوار و دفتر تحكيم و جبهه متحد دانشجويي و ساير گروههاي دانشجويي سياسي روز پنجشنبه از ساعت پنج و نيم الي هفت و نيم بعد از ظهر در مسجد النبي تهران واقع در خيابان كارگر شمالي روبروي كوي دانشگاه تهران برگزار خواهد شد.همانطور كه عوامل رژيم از برگزاري مراسم تدفين وتشييع جنازه و يادبود گسترده در زادگاهش جلوگيري نمودند محتمل است كه از برگزاري با شكوه اين مراسم هم ممانعت بعمل آورند.لذا ضمن دعوت از عموم ملت براي حضور در اين مراسم از همگان در خواست داريم كه با حفظ آرامش خود بهانه اي براي سركوب ايجاد ننمايند

هفدهم مرداد ماه هزار و سيصد و هشتاد و پنج

خانواده و جمعي از دوستان شهيد اكبر محمدي

بیانیه تحلیلی جبهه متحد دانشجوئی بمناسبت هفتمین روز رهائی ابدی همرزم شهیدمان، اکبر محمدی

اکبرمان در آتش بیداد بسوخت

هم میهنان گرامی، دانشجویان مبارز و تمامی وجدانهای بیدار در سراسر جهان، یک هفته از شهادت مظلومانه دانشجوی مبارز، شیرمرد عرصه های نبرد آزادی علیه استبداد و همرزم فداکارمان در جبهه متحد دانشجوئی گذشت.
هفته ای سراسر از غم و اندوه و فریاد اعتراض کسانی که رشادت و شهامت اکبر محمدی آنان را از خلسه خواب آلوده سالیان درازشان بدر آورد.
اکبر محمدی شهید جنبش دانشجوئی ایران و عضو شورای مرکزی جبهه متحد دانشجوئی به سال هزاروسیصدوچهل ونه و در شهرآمل، جائی میان آبهای خروشان خزرو کوههای بلند البرز پیر دیده به جهان گشود.
دوران کودکی و نوجوانی اکبر همچون سایر همسالانش در میان شعله های جنگ خانمان سوزی گذشت که فرزندان برومند ایران زمین را برای حفظ میهن عزیزتر از جانشان به قربانگاه کشاند.
اکبر محمدی هم یکی از آن هزار عاشقی بود که برای دفاع از خاک میهن و در سن چهارده سالگی بطور داوطلبانه به جبهه های جنگ عزیمت کرد. اکبر چهارده ساله با قلبی مالامال از عشق به ایران قهرمانانه در برابر دشمن خارجی قرار گرفت. هر چند که جمهوری اسلامی با سوء استفاده از وضعیت پیش آمده و برای تثبیت قدرت خود در داخل کشور و سرکوب مخالفین سیاسی، جنگی را که پس از آزادی افتخارآفرین خرمشهر می بایست خاتمه می یافت همچنان ادامه می داد اما اکبر و اکبرها تحمل کشته شدن هم میهنان بیگناهشان، تجاوز به نوامیس مردم توسط مزدوران بعثی عراق و تهدید مرزهای مقدس سرزمینشان را نداشتند.
اکبر و اکبرها در صحنه نبرد، نبردی که تا آخر عمر پرافتخارش ادامه پیدا کرد و مسئولان نظام در صحنه تثبیت قدرت و چپاول ثروتهای ملت ستمدیده ایران. فرزندانشان هم مشغول استفاده از امتیازهای مخصوص و خوشگذرانی در کشورهای غربی.
جنگ هشت ساله پایان یافت و اکبر محمدی به آغوش ملت بازگشت. دیگر توجیهی برای سرکوب ملت به بهانه وجود دشمن خارجی وجود نداشت. حکومت اما این بار چهره سرکوبگرانه خود را با قتل عام مخالفین سیاسی عریانتر از پیش ساخت. وزارت اطلاعات و نهادهای سرکوبگر موازی با آن به شکار ناراضیان مشغول شدند. دولت سازندگی هم تبدیل به هیاتی برای برداشت ثروتهای ملی و واریز کردن آن به حسابهای شخحصی در بانکهای اروپائی شد.
جوانان پاکباخته میهن، جوانانی چون اکبر که چیزی جز سربلندی ایران و آزادی نمی خواستند وارد عرصه نبرد تازه ای شدند. نبردی میان استبداد و آزادی. نبردی میان خیانت و وفاداری. نبردی میان رذالت و صداقت. نبردی میان جمهوری اسلامی و ملت ستمدیده ایران.
جنبش نوین دانشجوئی ایران بعنوان حامل اصلی این پیام در آمد. پیامی خطاب به سردمداران نظام که ملت ایران زنده است. فعالیتهای دانشجوئی آزادی خواهانه وسعت بیشتری یافت. انحصارطلبی گروههای دانشجوئی خاصی که در طول دهه شصت بعنوان شعبه دانشجوئی حاکمیت در آمده بودند به چالشی عمیق کشیده شد و گروههای مستقل دانشجوئی پای در صحنه مبارزه گذاردند.
همزمان در انجمنهای اسلامی دانشجویان گرایشهای آزادی خواهانه ای دیده شد، اما همچنان در اقلیت قرار داشت بطوریکه نتوانست از بدام افتادن دفتر تحکیم وحدت در چنگال اصلاح طلبان حکومتی جلوگیری کند. در چنین وضعیتی، اکبر محمدی که تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته مددکاری و در دانشکده علوم بهزیستی و توانبخشی تهران آغاز کرده بود به همراه تنی چند از همفکران خود و برادر مبارزش منوچهر محمدی اقدام به تاسیس گروه دانشجویان روشنفکر ایران در سال هفتاد و سه نمود. همزمان با این تحول و در جهتی دیگر گروههای دانشجوئی دیگری که زمانی به جناحی از حاکمیت نزدیکی داشتند، جدائی کامل خود ازاقتدارگرایان را با انتشار نشریاتی چون "پیام دانشجو" و افشاگریهای خود در زمینه فساد مالی گسترده در نهادهائی چون بنیاد مستضعفان اعلام داشتند. شرایط حاکم بر فعالیتهای دانشجوئی در سالهای هفتاد و سه تا هفتاد و شش، امکان ورود و سخنرانی چهره هائی به دانشگاه که پیش از آن جزء لیست سیاه حاکمیت محسوب می شدند، پیوستن نسل جوانی که تجربه حضور در جنگ را داشت به نسل نوین دانشجویانی که ارزشهائی چون حقوق بشرو دموکراسی را با خواسته های تاریخی جنبش، عدالت خواهی و ظلم ستیزی پیوند داده بودند، فردائی متفاوت از آنچه در تمامی سالهای پس از انقلاب پنجاه و هفت روی داده بود را نوید می داد.


پس از انتخابات دوم خرداد هفتاد و شش این قضیه شکل عینی تری یافت. همزمان با پدیدار شدن مطبوعات مستقل و آزادی نسبی ایجاد شده در عرصه اطلاع رسانی که برخی از آن دوره و پیش از توقیف گسترده مطبوعات در اردیبهشت هفتاد و نه به بهار مطبوعات یاد می کنند، گروههای دانشجوئی مستقلی نیز به سمت اتحاد گام برداشتند.
اکبر محمدی و یارانش در گروه دانشجوئی سکولار و ملی خود بهمراه دو گروه دیگر دانشجوئی، اتحادیه اسلامی دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور به دبیر کلی مهندس حشمت ا... طبرزدی و سازمان ملی دانشجویان ایران به دبیر کلی پرویز سفری تشکیل جبهه ای واحد از فعالین سیاسی دانشجو بنام جبهه متحد دانشجوئی را اعلام کردند. جبهه متحد دانشجوئی که بدین ترتیب در سال هفتاد و شش فعالیت خویش را آغاز نموده بود پس از چندی با پیوستن کمیته دانشجوئی دفاع از زندانیان سیاسی، اتحادیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی و سازمان دانشجوئی مدافعان آزادی وسعت بیشتری یافت.
اکبر محمدی بعنوان یکی از اعضای شورای مرکزی گروه خود – که بعدها به اتحادیه ملی دانشجویان و فارغ التحصیلان ایران تغییر نام داد- به عضویت شورای مرکزی جبهه متحد دانشجوئی درآمد و تا پایان عمر پر افتخارش این عضویت را حفظ کرد.
فعالیتهای عمده جبهه بر چند محور اصلی قرار گرفت.
انتشار نشریات مختلف از جمله "ندای دانشجو" ، "هویت خویش" و روزنامه"گزارش روز" برای شکستن انحصار ایجاد شده در میان مطبوعات، اطلاع رسانی شفاف و ایجاد تریبونی برای نیروهای مخالفی که جائی در رسانه های دیگر نداشتند، برگزاری جلسات سخنرانی، پرسش و پاسخ و تجمعات و میتینگهای دانشجوئی-مردمی متعدد که با حملات وحشیانه نیروهای شبه نظامی، امنیتی و انتظامی حکومت مواجه می شد و از دگر سو دانشجویان مستقل سیاسی را جذب فعالیتهای این جبهه می کرد و همچنین ارتباط با سایر گروههای اپوزیسیون در داخل کشور تحت عنوان جریانی از ناراضیان سیاسی که در جبهه اصلاح طلبان حکومتی نمی گنجیدند و هر چند از برخی فعالیتهای آنان حمایت می کردند اما بر این باور بودند که نظام جمهوری اسلامی، نظامی اصلاح ناپذیر است و چاره ای جز سرنگونی و یا انقلاب دموکراتیک از طریق نافرمانیهای مدنی وجود ندارد، از رئوس این فعالیتها بود.
این مسئله بخصوص پس از سرکوب خونین قیام دانشجویان در هجدهم تیرماه هفتاد و هشت، توقیف گسترده مطبوعات و گسترش نظارت استصوابی شورای نگهبان که حتی برخی از نیروهای خودی را نیز بر نمی تابید و امکان هرگونه تغییر از طریق صندوقهای رای و انتخاب آزاد مردم را از بین می برد، وارد مرحله جدیدی شد.
پیش از آن نیز اکبر محمدی از جمله کسانی بود که فعالیتهای سیاسی خود را شدت بیشتری بخشید. وی علاوه بر فعالیتهای فکری-سیاسی خود که با نگارش مقالات و بیانیه های مختلف صورت می گرفت، در زمینه سازماندهی تجمعات و میتینگهای دانشجوئی و مقابله با نیروهائی که قصد برهم زدن مراسم مختلف و ضرب و شتم دانشجویان را داشتند، نقشی کاملا اساسی ایفا کرد.
میتینگ چهارم خرداد هفتاد و هفت در پارک لاله تهران، چهارم و نهم خرداد هفتاد و هشت در دانشگاه تهران و بیست و نهم اردیبهشت همان سال (سالروز تولد دکتر محمد مصدق) در احمدآباد، تنها گوشه ای از تلاشهای اکبر محمدی و یاران هم رزمش در برپائی تجمعات اعتراض آمیز و همینطور تجلیل از چهره های برجسته تاریخ معاصر چون دکتر مصدق بود.
اکبر محمدی همچون سایر دوستانش در جبهه متحد دانشجوئی همواره خود را پیرو مکتب مصدق کبیر می دانست و با پیروان راستین مکتب او، از جمله شهید داریوش فروهر و همسر وفادارش پروانه مجد اسکندری ارتباط سیاسی و عاطفی نزدیکی داشت. به باور وی که برای آزادی و برقراری حکومتی مردم سالار که در آن همه شهروندان از حقوقی برابر برخوردار باشند می جنگید، یک جمهوری مردمی و نظام پارلمانی بهترین گزینه برای فردای ایران بود.
قیام دانشجوئی هجدهم تیرماه و حمله ناجوانمردانه سرکوبگران به کوی دانشگاه فرا رسید و اکبر و بسیاری از دوستانش که آرمانهای بزرگی برای رهائی ملت دربند ایران داشتند روانه شکنجه گاههای مخوف حکومت شدند.
اکبر محمدی که نقش گسترده ای در قیام دادخواهانه دانشجویان داشت، پس از گذشت چند روز از قیام هجدهم تیرماه و هنگامی که از محل خوابگاه خود خارج می شد توسط عوامل وزارت اطلاعات بازداشت گردیده و به بازداشتگاه توحید در میدان توپخانه تهران منتقل شد.
اکبر که نمونه ای واقعی از مبارزین صادقی بود که از جان خود در راه آرمانهای والای خود به آسانی می گذرند، همراه با بسیاری از مبارزین دیگر تحت شدیدترین شکنجه های قرون وسطائی قرار گرفت و از ناحیه کمر و گوش چنان آسیب دید که تا آخرین لحظات عمر هم رهایش نکرد.
بیدادگاههای انقلاب اسلامی در محاکمه ای نمایشی او را به همراه سه تن از هم رزمانش : احمد باطبی، مهرداد لهراسبی و عباس دلدار محکوم به اعدام نمودند.
سکوت رضایت آمیز اصلاح طلبان حکومتی، کسانی که سخن از حقوق شهروندی و ایران برای همه ایرانیان می راندند و در برابر تضییع حقوق شهروندی پاکترین فرزندان این مرز و بوم، دم بر نیاوردند و حتی آنها را مشتی آشوبگر، جوان احساساتی و حتما مستحق هرگونه مجازاتی می دانستند، جناح سرکوبگر حاکمیت را در برخورد شدیدتر با دانشجویان مبارز مصمم تر ساخت.
در این میان اکبر محمدی با تبدیل حکمش به پانزده سال حبس، دوران جدیدی از زندگیش را آغاز کرد. دورانی سراسر رنج و شکنجه، انتقال از بازداشتگاهی به بازداشتکاه دیگر، اعتصاب غذاهای مکرر و سوختن چنان شمعی در آسمان تاریک و غمزده ایران.
اکبر محمدی اما استوار و پیروز از این آزمون به در آمد و حسرت یک آه را بر دل شکنجه گرانش گذاشت.
هنوز فریاد مرگ بر استبداد و زنده باد آزادی اکبر را راهروهای تنگ و تاریک اوین به خاطر دارند و قطعا دیوارهای سلولش داستانها از مردی خواهند گفت که با تن رنجور و بیمارش سرود "ای ایران" و "یاردبستانی" را سر می داد و چه قهرمانانه رهائی ابدیش را جشن گرفت.
هشتم مردادماه هزارو سیصدو هشتادو پنج و پس از سپری کردن هفت سال حبس و شکنجه، اکبر محمدی از میان ما رفت. اکبری که نامش برای ما همواره مترادف با صداقت، شرافت، شجاعت و نه گفتن در برابر هر ظالمی است.
ما برایش شمعی روشن کردیم و در غم از دست دادنش سوگواری نکردیم که خون پاک او ما را مصمم تر از پیش برای رهائی سرزمینمان ساخت.
جبهه متحد دانشجوئی با تاکید بر این نکته که سردمداران حاکمیت و کلیه عوامل قضائی و امنیتی آن در شهادت مظلومانه اکبر محمدی در زندان اوین، مسئولیت مستقیم داشته و باید پاسخگوی ملت باشند، اعلام می دارد که عملکرد جمهوری اسلامی در نقض آزادیهای سیاسی و مدنی، سرکوب و کشتارناراضیان سیاسی و ایجاد بحرانهای متعدد برای کشور، بی پاسخ نخواهد ماند و مقاومت سازمان یافته ملت پاسخ مناسبی بر این همه بی عدالتی خواهد داد.
ما ضمن سپاس از کلیه گروهها و شخصیتهای سیاسی ، فرهنگی و ایرانیان محترم در داخل و خارج از کشور که به شهادت رساندن یار دبستانیمان را محکوم کرده و در این ارتباط اقدام به صدور اطلاعیه، برگزاری مراسم یادبود و تجمعات اعتراضی نموده اند، تمامی نیروهای مبارز و دموکرات را به اتحاد و همبستگی فرا می خوانیم.
باشد که خون پاک اکبر محمدی، شهید جنبش دانشجوئی و هزاران شهید راه آزادی ایران، درخت آزادی و دموکراسی در ایران، درختی که یک سده و از انقلاب مشروطه تاکنون برای آن جانفشانی شده است را بارورتر از پیش سازد.

زنده باد آزادی - برقرار باد دموکراسی - گسسته باد زنجیر استبداد

چهاردهم مردادماه هزار و سیصد و هشتاد و پنج

دفتر برون مرزی جبهه متحد دانشجوئی

به یاد اکبر محمدی اسطوره مقاومت جنبش دانشجویی ایران

اطلاعيه جمعي از فعالان جنبش دانشجويي ايران بمناسبت سومين روز شهادت يار دبستاني, اكبر محمدي

به یاد اکبر محمدی اسطوره مقاومت جنبش دانشجویی ایران

ملت قهرمان ایران

بار دیگر استبداد مذهبی حاکم بر ایران ستاره درخشانی در آسمان مبارزات مردمی را به زیر کشید . به این گمان باطل که هیچ صدای اعتراضی در این سرزمین بلازده بر نخواهد خاست . شگفتا از سردمداران رژیمی که با به شهادت رساندن سرو بلند بالای جنبش دانشجویی ایران مشعل مبارزه را فروزان تر از پیش ساختند .
خون پاک اکبرمحمدی ذهن های خواب آلوده بسیاری را بیدار ساخت و خونی تازه در رگهای مبارزات ملت ایران دمید . خون تازه ای که گریبان بیدادگران را به سختی خواهد گرفت و پند بزرگی به کسانی که از تاریخ و محتوم بودن شکست مستبدین و ستمگران چیزی نمی دانند خواهد آموخت .
اکبر محمدی دانشجوی مبارزی که پس از قیام هجده تیرماه هفتادوهشت به زنجیر کشیده شد ، پس از تحمل هفت سال زندان و شکنجه صبح روز یکشنبه در شکنجه گاه اوین جان به جان آفرین تسلیم کرد و عموم مبارزین و آزادیخواهان ایرانی را در غمی جانکاه فرو برد .
اکبر محمدی که به حق از او بعنوان " سمبل مقاومت زندانیان سیاسی " یاد میشود در مبارزات دانشجویی سالهای اخیر همواره از پیشگامان این جنبش بشمار می رفت و بهای گزافی را نیز در این راه پرداخت .
ما جمعی از فعالان سیاسی و دانشجویی ایران ضمن گرامیداشت یاد و خاطره رشادتهای این یار دبستانیمان و عرض تسلیت به خانواده گرامی محمدی بخصوص دانشجوی زندانی منوچهر محمدی وخواهر گرامی اش نسرین محمدی ، نگرانی عمیق خود را نسبت به وضعیت سایر زندانیان سیاسی اعلام داشته و از کلیه مجامع حقوق بشری بین المللی درخواست داریم که دربحبوحه مسائل انرژی هسته ای و جنگ خاورمیانه ، موضوع حقوق بشر و مبارزات آزادیخواهانه ملت ایران جهت استقرار حاکمیت مردمی را اساس توجه خود قرار دهند تا فجایعی از این دست تکرار نشود .
به باور ما سران رژیم جمهوری اسلامی و کلیه نهادهای سرکوبگر قضایی و امنیتی آن در برابر چنین فجایعی مسئولیت مستقیم داشته و باید در پیشگاه ملت ، دادگاههای بین المللی و در نهایت محضرعدل الهی پاسخگو باشند .

درود بر روان پاک اکبر محمدی و تمامی شهدای راه آزادی ایران

دهم مرداد ماه هزارو سیصدو هشتادوپنج



رضا آریا راد
کوروش آسمانی
ماني آريامند
اتوسا الاشتي
آرش آريان پور
كاوه آهنگر
علی افشاری
مریم افشاری
آنا اژدری
سيد جواد امامي
فرانک امیر آبادی
غزل اميد
امین احمدی
نازنين افشين جم
علي اكرمي
کیان احمدی
حميد ابراهيم نژاد
سعید امامیان
دلارام ایرانی
اكرم اقبالي
امیر فرشاد ابراهیمی
تينا احرامي
پرویز ابراهیمی
داريوش ايراني
علی اسماعیلی
سعید بشیر تاش
نصرت بیات
آرمان بختيار
کامران بیگی
محسن بارقندان
عماد بنی خلیفه
علی بی کس
آرمان بختيار
مسعود بن برست
علي اكبر بهمنش
سميه بينات
آرش بی قرار
کاوه پور عبد الرحیم
مصطفی پیران
پيمان پيران
آريوبرزن پيروز نيا
سپیده پور آقایی
خشايار پارسيان
نادر پارسي
بهزاد پیله ور
کاوه جاویدی
شهبانو جعفری
تونی جیدو
روزبه جنتی
عماد حسینی
مهدي حسين زاده
رازبه حسيني
سید جمال حسینی
مجید خدا بخشی
ميرزا قلي خوبان عنبران
علی خلف زاده
پژمان خورشیدی
فرانک دوانلو
علي دواني
ویدا دهقانیان
عباس دلجوان
احمد دانش پذیر
سعید ذوالقدر
فتی راستین
علیرضا رنجبر
رحیم رمضانی
امیر رفیعی نیا
سپهر رمضانی
رحیم رمضانی
شهلا رود ساز
مهران رود ساز
پژمان روئین تن
حمید زعیم
پگاه زند
شهلا سعادتی
محمد مسعود سلامتی
شكوه سپيدي
آرش سلیمانی
كوروش سعادتي
پرويز سفري
وحید سالاری
محمد سیاهی نوبندگانی
کورش سلیما نی
ایمان سمیع زاده
مهرداد سيد عسگري
کیانوش سنجری
اردشیر شجاعی
محمد شمس
علي شاملو
حیدر شعبانی
وحید شعبانی
شادي شايسته
محمود شوشتری
منصور شهریاری
احیا شهرزاد
احمد رضا شيري
کاوه شیر زاد
حسن صادقی
فرهاد صالح نيا
محسن صادقی نور
صادق صالح
صدف صافی
رضا صابر
کوروش صحتی
حمید صفائی
مصطفی صنعت نما
علي طبرزدي
بشير طاهري
وجيهه طاهر
حمید رضا ظریفی نیا
سید محسن عابدی
كتايون عظيمي فر
بابک عادل
پیمان عارف
سید علی عالم زاده
اكبر عطري
مرضیه عیوضی
علي عنايت خواه
شهلا عبداللهي
الهام عظیم
اميد عباسقلي نژاد
حمید علیزاده بهبهانی
ابراهیم فاطمی
منصور فرجی
روزبه فرا ها نی پور
حسن قیصری
علیرضا قدر
داود قاسم لويي
فرنگيس قندهاري
رحیم قدیری
سعید کاشیلو
امیر کاویان
محمد رضا کثرانی
رافيك كاچيك
امین کرد
سعید کلانکی
مهدي كمالي
ابراهيم کهن
محمد کازرونی
فرهاد کهندانی
آرش کیخسرو
دامون گلریز
محمد گنجی
مهرداد لوائی
ایوب لرستانی
رضا مبین
مسعود مجیری
فتح الله مرادی
عطا الله مرادی
ابراهيم مرادي
مراد معلم
امير حسين موحدي
اکبر مفتحی
اسماعیل مقابری
مهران میر عبد الباقی
بابك نامدار
كورش نادر
فريار نيكبخت
صادق نقاشكار
شیوا نظر آهاری
پروانه نصيري
هانیه نعمتی
کاوه همپوش
حسین هراتی نژاد
محمد هاشمی
بهنام وفا سرشت
حسین یکتا